ای کاش می شد با حرارت خورشيد ريشه های ترديد و بيگانگی را سوزاند.

ای کاش می شد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبی آرزوها پر کشيد و بر

بالا ترين قله ايثار و محبت آشيانه ساخت.

اي کاش همه می خنديدند و دستها پر از گل بود و همه پنجره ها به سوی صداقت و

 دوستی گشوده می شد.

اي كاش واي كاش....